که سبز بود نگارین تو و ما سبزیم

به گوشم آمد بانگ و خروش و ناله زار

مرا به درد دل آن سروها همی گفتند

که کاشکی دل تو یافتی به ما دو قرار

بلند بود و ازو ما بلندتر صد بار

جواب دادم و گفتم بلندی و سبزی

به وقت بوسه نباشد مرا ز سرو به کار