اگر سپهر کند پیش تو ستاره نثار

ز خاکپای تو روشن شود دو چشم ضریر

به یاد کردن نام تو به شود بیمار

بدان مقام رسیدی که بس عجب نبود

ز هیبت قلم تو عدو به هفت اقلیم

بگونه قلم تو شده ست زار و نزار

سپهبدان سپه را پیادگان خواند