کاخی چو روزگار جوانان امیدوار

باغی کزو بریده بود دست حادثات

کاخی کزو کشیده بود پای روزگار

باغی چو نعمت ملکان نامدار و خوش

باغی که نیمه ای نتوان گشت زو تمام

گر یک مهی تمام کنی اندرو گذار

هر تخته ای ازو چو سپهرست بیکران