با همتی که وهم نیارد برو گذار

چون عاشقان به دوست، بنازند زو همی

صدر و سریر و جام می و کار هر چهار

با دولتیست باقی و با نعمتی تمام

آنکس که مشت خویش ندیده ست پردرم

گر خدمتش کند ز گهر پر کند کنار

زایر ز بس نوال کزو یابد و صلت