گر نسیم جود تو بر روی دریا بروزد

چشمه حیوان شود هر چشمه ای زان مرغزار

کوکنار از بس فزع داوری بیخوابی شود

گر برافتد سایه شمشیر تو بر کوکنار

آفتاب از روی دریا زر برانگیزد بخار

ور سموم خشم تو برابر و باران درفتد

از تف آن ابر آتش گردد و باران شرار