روز گشتی شب، کان زلف به رخ کردی باز

من چو مظلومان از سلسله نوشروان

اندر آویخته زان سلسله زلف دراز

خیره گشتی مه ، کان ماه به می بردی لب

او هوای دل من جسته و من صحبت او

من نوازنده او گشته و او رودنواز

بینی آن رودنوازیدن با چندین کبر