چون مرا بخت سوی خدمت تو راه نمود

کور کردی به عطاهای گران دیده آز

سال تا سال همی تاختمی گرد جهان

دل به اندیشه روزی و تن از غم به گداز

گفت جود تو: رسیدی به نوا، بیش متاز

حلم را رحم تو گشته ست به هر خشم سبب

زیبد ای خسرو اگر سر بفرازی به فراز