هر سپاهی که به پیکار ملک روی نهاد

موی گردد به مثل بر تن آن کس غماز

وز پی آنکه بدانند مر او را به نشان

سرنگون گردد بر جامه او نقش طراز

بازگردد ز کمان تیر سوی تیرانداز

سپه دشمن او را رمه ای دان که در او

نه چراننده شبانست نه رهجوی نهاز