ملکان مرغ شکارند و ملک باز سپید

بازگردد ز کمان تیر سوی تیرانداز

سپه دشمن او را رمه ای دان که در او

نه چراننده شبانست نه رهجوی نهاز

تا جهان بود و بود، مرغ بود طعمه باز

همه میران را دعویست، ملک را معنی

همه شاهان را عجزست ملک را اعجاز