گفتا: که ماه را نتوان دید هر زمان

گفتم: نهان شوی تو چرا از من ای پری

گفتا: پری همیشه بود ز آدمی نهان

گفتم: ترا همی نتوان دید ماه ماه

گفتم: نشان تو ز که پرسم، نشان بده

گفت: آفتاب را بتوان یافت بی نشان

گفتم: که کوژ کرد مرا قدت ای رفیق