به طمع جاه به نزدیک او نهادم روی

که از مدیح محمد بزرگ شد حسان

چه ظن بری که تولا به دولت که کنم

که خانمان من از بر اوست آبادان

چنانکه روی به آب روان نهد عطشان

همه گمان من آن بود کانچه طمع منست

عزیز کرد مرا از توافر احسان