آنجایگه که ابر بود آهن

شیری، چو برفکنده بوی خفتان

ابریست تیغ تو، که به جنگ اندر

باران خون پدید کند هزمان

بیشک ز خون صرف بود باران

چندان هنر که نزد تو گرد آمد

اندر جهان نبینم صد یک زان