گر به مردی مراد یابد کس

همه داده ست مر ترا یزدان

به زبان و به دل زبردستی

مرد چون بنگری دلست و زبان

تو رسیدی به ملک نوشروان

ور ز تیغست ملک را منشور

جز به منشور ملک را مستان