هر درختی چو نوش لب صمنیست

پر درمهای نیمکاره چمن

باغ بتخانه گشت و گلبن بت

باده خواران گلپرست شمن

بر زمین اندرون کشان دامن

نبرد دل مرا همی فرمان

دل چو خر، شد زدست و برد رسن