نزد خردمندان نباشد غریب

چندان فضایل جمع در یک بدن

گر مایه فضلست بس کار نیست

فرزند فضلست آن چراغ زمن

بوی از گل و نور از سهیل یمن

زایر کز آنجا باز گردد برد

دیبا به تخت و رزمه و زر، به من