به سر چاه زنخدان تو آید گه گاه

زلف مشکین تو زان عارض تابنده چو ماه

از پی آن که یکی بسته به دو رسته شود

گرد می گردد و در چاه کند ژرف نگاه

اندر آن چاه شب و روز گرفتار و اسیر