ای مه و سال نگه کردن تو سوی سلیح

که به دینار و به دانش نتوان کرد تباه

تو همه سال همی بخشی ز اندازه فزون

آفرین باد بدان دست و دل خواسته کاه

ای شب و روز تماشاگه تو لشکرگاه

اندر آن دشت که تو تیغ برآری ز نیام

مردم از خون به عمد گردد و آهو به شناه