غاری چو چه مورچگان تنگ در این راه

خوشتر بود از باغ و بهار و لب مرزوی

خاری که به من در خلد اندر سفر هند

به چون به حضر در کف من دسته شبوی

به چون به حضر ساخته از سرو سهی کوی

مردی که سلاحی بکشد چهره آن مرد

بر دیده من خوبتر از صد بت مشکوی