گر ره دهم فریاد را، از دم بسوزم باد را

تو شمع پیکر نیم شب دل دزدی اینسان تا کجا؟

هر لحظه ناوردی زنی، جولان کنی مردافکنی

نه در دل تنگ منی ای تنگ میدان تا کجا؟

حدی است هر بیداد را این حد هجران تا کجا؟

خاقانی اینک مرد تو مرغ بلاپرورد تو

ای گوشه دل خورد تو، ناخوانده مهمان تا کجا؟