لاله می خورد که از پوست برون رفت تو نیز

واندرین فسق نیاز است به خروار مرا

اندران شیوه که هستی تو، تو را یار بسی است

و اندرین ره که منم، نیست کسی یار مرا

لاله خوردم کن و از پوست برون آر مرا

می خوری به که روی طاعت بی درد کنی

اندکی درد به از طاعت بسیار مرا