دوش ز چشم مردمان اشک به وام خواستم

درد زده است جان من میوه جان من کجا

درد مرا نشانه کرد درد نشان من کجا

این همه اشک عاریه است اشک روان من کجا

او ز من خراب دل کرد چو گنج پی نهان

من که خرابه اندرم گنج نهان من کجا