بدیدم آدمی خویی نمانده است

فلک جائی به موی آویخت جانم

کز آنجا تا اجل مویی نمانده است

به که نالم که اندر نسل آدم

نظر بردار خاقانی ز دونان

جگر میخور که دلجویی نمانده است