ز وصل گوئی کم گوی، آن مرا گویند

به هر کجا که کنی قصد قصر ویران است

شکست روزم در شب چه روز امید است

گذشت آب من از سرچه جای دامان است

مرا ز درد چه پروای وصل هجران است