غمزه بر کشتن من تیز مکن

طره مفشان که غرامت بر ماست

طیره منشین که قیامت برخاست

کان نه غمزه است که شمشیر قضاست

بس که از خصم توام بیم سر است

بر سر این همه خشم تو چراست