چو نیلوفرم آب مفرش فتاده است

من آن آب نادیه نخل بلندم

که از جان من در من آتش فتاده است

غلط گفته ام نخل چه؟ کز دو دیده

دلم عافیت می شمارد بلا را

بنام ایزد این دل بلاکش فتاده است

امیدم به اندازه دل رسیده است