عجب کعبتینی است بی نقش گیتی

کجائی تو کز بادت ابرش فتاده است

من و گوشه ای کمتر از گوش ماهی

که گیتی چو دریا مشوش فتاده است

ولی تخت نردش منقش فتاده است

منه بیش خاقانیا بر جهان دل

که عاشق کش است ارچه دلکش فتاده است