از پایه خود فرو فتد پست

آن کز می خواجگی است سرمست

بر وی نزنند عاقلان دست

بی آنکه کسی فکند او را

مرغی که تواش همای خوانی

جغدی است کز آشیان ما جست

از پنجره صلاح برخاست