سپر به مهر فکندم گمان به کینه مکش

هوای تو عرضی نیست مادر آورد است

رسول من سوی تو باد صبح دم باشد

ازین قبل نفس باد صبح دم سرد است

به تیر غمزه بگو کو نه مرد ناورد است

به دل اسیر هوای تو گشت خاقانی

اگر به جان برهد هم سعادتی مرد است