تو گفتی خدنگ بود که در پرنیان نشست

مرا باز تیغ صبر بفرسود و زنگ خورد

مگر رنگ بخت داشت بر او زنگ از آن نشست

فغان از بلای عشق که در جانم اوفتاد

مرا دی فریب داد که خاقانی آن ماست

به امید این حدیث چگونه توان نشست