نیش آن مژگان کافر می برد

در جمال روی او نظارگی

دست را حالی به خنجر می برد

پس عجب نی گر رگ ایمان ما

این عجب تر، کان لب نوشین به لطف

گردنان را سر به شکر می برد

گفت خاقانی نه مرد درد ماست