این عجب تر، کان لب نوشین به لطف

دست را حالی به خنجر می برد

پس عجب نی گر رگ ایمان ما

نیش آن مژگان کافر می برد

گردنان را سر به شکر می برد

گفت خاقانی نه مرد درد ماست

زین بهانه آبش از سر می برد