گردنان را سر به شکر می برد

پس عجب نی گر رگ ایمان ما

نیش آن مژگان کافر می برد

این عجب تر، کان لب نوشین به لطف

گفت خاقانی نه مرد درد ماست

زین بهانه آبش از سر می برد