نثار باغ را گردون به دامن در همی پیچد

مگر نرگس نمی داند که خون لاله می جوشد

چه پندم می دهد سوسن که گرد عشق کمتر گرد

مگر سوسن نمی داند که عاشق پند ننیوشد

گل اندر لکه زمرد ز حجله رخ همی پوشد

مرو زنهار در بستان که گر خاری به نادانی

سرانگشت تو بخراشد دلم در سینه بخروشد