روزی از روی خودم چون روی خود

آشتی رنگی کنند آنهم نکرد

از مکن گفتن زبانم موی شد

او هنوز از جور موئی کم نکرد

جان غم پرورد را خرم نکرد

سینه ام زان پس که چون گوهر بسفت

چون صدف بشکافت پس مرهم نکرد