دانم که عقیق تو شکر خندد

و آنجا که من از جگر کشم آهی

عشاق بر آتش سقر خندد

من در غم تو عقیق می گریم

چون لعل تو بیند اشک خاقانی

از شرم چو گل به پوست درخندد