می کند از بدخوئی آنچه نکرده است کس

دوست به آخر مرا همچو گل از دست داد

تا در امید من هجر به مسمار کرد

یاد وصالش مرا نعل در آتش نهاد

گرچه بدی می کند، چشم بدش دورباد

سینه خاقانی است سوخته عشق او

او به جفا می دهد سوختگان را به باد