به زلف او که یک موی از دو زلفش

که خاموش روان گفتاری ای باد

به خاک پای او کز خاک پایش

سرم را سرمه چشم آری ای باد

بدزدی و به من بسپاری ای باد

من از زلفش سخن راندن نیارم

تو بر زلفش زدن چون یاری ای باد