در طلب وصل لبت گام زند همت من

ترسم ای دوست تو را پای به دامی برسد

عقلم آواره صفت می بدود در پی تو

گر به کویت نرسد هم به مقامی برسد

تا دل خاقانی از او بو که به کامی برسد