شب همه مهتاب و من کردم سربازیی

کوره عجب گرم بود سوخته پرتاب شد

دوش گرفتم به گاز نیمه دینار تو

چشم تو با زلف گفت، زلف تو در تاب شد

بس که سر شبروان، در شب مهتاب شد

هم به پناه رخت نقب زدم بر لبت

باک نکردم که صبح آفت نقاب شد