رخ ترش داری که خوبم شکر شیرین کنی

از مژه یک دامنت لعل روان خواهم فشاند

چهره من جام و چشم من صراحی کن که من

چون صراحی بر سر جام تو جان خواهم فشاند

چون ترش باشی به تو شیرین روان خواهم فشاند

بس کن از سرکه فشاندن زان لب میگون که من

دل بر آن میگون لب سرکه فشان خواهم فشاند