نهنگ عشق توام در میانه باز آورد

دل مرا که دواسبه ز غم گریخته بود

هوای تو به سر تازیانه باز آورد

کرانه داشتم از بحر فتنه چون کف آب

میانه صف مردان بدم چو گوهر تیغ

چو نقطه زرهم بر کرانه باز آورد

خدنگ غمزه زدی بر نشانه دل من