بخندی تا ز یاقوتت سلیمان را نگین خیزد

چو تو در خنده شیرین دو چاه از ماه بنمائی

مرا در گریه تلخم دو دریا بر زمین خیزد

بگریم تا مرا بینی سلیمان نگین رفته

به هجرت خوشترم دانم که از هجر تو وصل آید

به مهرت خوش نیم دانم که از مهر تو کین خیزد

چو رحم آرد دلت بینم که آب از سنگ می زاید