آبروئی ماند کس را آب ما باری نماند

در جهان هر جا که یاد آن لب میگون گذشت

ناشکسته توبه و نابسته زناری نماند

گر در این آتش که عشق اوست در درگاه او

آن زمان کز بهر دو نان عشق او خلعت برید

ای عفی الله خود نصیب من کله واری نماند

واندر آن بستان کز او دست خسان را گل رسید