سلطان عشقت ای مه هر دو جهان بگیرد

آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد

زلف تو گر به عادت خود را کمند سازد

مرغ از هوا درآرد، مه ز آسمان بگیرد

ماهی است عارض تو کاندر سپهر خوبی