مرغان روزگار نگر کاژدهای غم

در نوش خنده بین که چه زهر غمان کشد

بحر نهنگ دار غم از موج آتشین

دود سیاه بر صدف آسمان کشد

گنجشک وارشان ز هوا در دهان کشد

و آن کو به گوشه ای ز میانه کرانه کرد

هم گوشه دلش ستم بی کران کشد