شهری چو من بنهاده سر بر خط آن افسون نگر

من تلخ گریم چون قدح او خوش بخندد همچو می

این گریه ناساز بین آن خنده موزون نگر

باغی است طاووس رخش ماری است افسون گر در او

او آتش است و جان و دل پروانه و خاکسترش

خاکستری در دامنش پروانه پیرامون نگر

بسیار دیدی در دلم بازار عشق آراسته