زنده به امید صبح ماندم

از موکب غم شغب کشیدم

جان هم نکشد به حیله تا روز

من تا به سحر عجب کشیدم

تا صبح بدین سبب کشیدم

دارم ز خمار چشم میگون

بی آنکه می طرب کشیدم