یک اهل نماند پس چرا چشم

مونس شده تا بگاه روزم

گاهی بکشم به آه سردش

گاه از تف سینه برفروزم

زین پرده در آن فرو ندوزم

خاقانی دل شکسته ام، باش

تا عمر چه بردهد هنوزم