گرچه بهین عمر شد روز به پیشین رسید

ما ز سگی دم زنیم وز تو مکرم تریم

خرمن عمر ای دریغ رفت به باد محال

در خوی خجلت ز عمر از مژه پرنم تریم

راست چو صبح پسین از همه خوشدم تریم

گفتی خاقانیا کز غم تو بی غمیم

گر تو ز ما بی غمی ما ز تو بی غم تریم