او زلف را بر غمم، دایم شکسته دارد

این خود چه صورت است که من پای بست اویم

وین خود چه آفت است که من زیر دست اویم

من دل شکسته زانم کاندر شکست اویم

هر شب به سیر کویش از کوچه خرابات

نعره زنان برآیم یعنی که مست اویم